شاعرانِ هشت

شعر و عشق و آزادی

۳ لوژی...

۱) آخرین اخبار در شعر و شاعری را می توانید روی پیش خوان کافه زوریخ بخوانید...

خبرهای خود را نیز می توانید برایم بفرستید.

۲) مدتی ست در حال نوشتن مطلبی هستم با عنوان خطاب به گاوها که طبق معمول زحمت انتشارش را پرهام شهرجردی عزیزم تقبل کرده. این مطلب بغض فروخورده ای است که کم کم دارد خودش را به چشمهایم می رساند. مطلبی است که کک به تنبان خیلی از شاعر نماها خواهد انداخت و آب در خوابگه موریانه های شعر امروز خواهد ریخت. منتظر باشید.

۳) شعری که در ادامه می آید، تقدیم می شود به فرزانه مرادی.

 

هشدار

 

همه ام را          

     د ا ر  

  كشيده بالا

با اين همه

 يك سر و گردن از مرگ 

                                        سَر تَرَم

زمين      از اين بالا

 تنهاه

 زمين     از اين بالا ست

وَ چيزی كه تغيير كرده، صدای من است؟!

 

مثل ماهیِ تا چند لحظه ی ديگر ماهی، سعی می كنم قُلّاب را ببلعم

وَ

خودم را به سايه- روشن ام

            - كه می له های سی نه ام را شكست و گريخت -  برسانم،

 

همينطور شده چشم هايم عينِ باز

وَ صدای تغيير كرده تر در از ته ام مي آيد.

ادامه ی بازی ام را زيرِ خاك مي كنم،

از روی  بغل دستی ام می مير...

نه نه من... من نمی ميرم؛

                            فقط به اندازه ی همه ام

                                               مورچه می شوم

 

( حالا مثل بچه های خوب، می رود توی خانه ی اجدادی اش، خودش را می خواباند وُ در جهانِ بهتری بيدار می كند: )

 

پاشيد!

اين جا شهر شانه های درد كشيده است

تابوت هايتان را به دست باد بسپاريد

وَ زود گورتان را از اين شعر گم كنيد.

قبل از اين حرف ها

درخت های انار

خون مرده ها را مكيده اند!

 

 

  
نویسنده : رضا شنطیا ; ساعت ٢:٢٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٦ اسفند ۱۳۸٥
تگ ها :